John Maynard Keynes voorspelde in zijn bekend essay ‘Economic Possibilities for our Grandchildren’ (1930) dat we over 100 jaar (d.w.z. 2030)  slechts 15 uur per week gingen werken. Hij ging ervan uit dat we als gevolg van de toenemende welvaart en productiviteit ‘tijd gingen kopen voor onszelf’. Zijn voorspelling lijkt echter geen waarheid te worden, al lijkt het debat over arbeidsduurverkorting terug van weggeweest.

Sommigen zien de kortere werkweek als een oplossing voor de persistente werkloosheidscijfers in Vlaanderen en Nederland. Als een steeds groter deel van de bevolking werkloos blijft of wordt, terwijl het werkende deel van de bevolking vaak lijdt onder een te hoge werkdruk, waarom herverdelen we de beschikbare banen dan niet door middel van een kortere werkweek?

Daarenboven zou een kortere werkweek meer gendergelijkheid teweeg brengen doordat vrouwen en mannen de tijd krijgen om de verschillende rollen die zij opnemen, beter op elkaar af te stemmen. In Göteborg loopt momenteel een experiment waarbij ambtenaren voor hetzelfde loon zes in plaats van acht uur per dag werken. Volgens tegenstanders, echter, zou minder werken paradoxaal genoeg tot een hogere werkloosheidsgraad leiden. Hierbij verwijst men naar de ‘lump of jobs fallacy’, de misvatting dat er zoiets bestaat als een vast aanbod jobs. Tegenstanders van de kortere werkweek stellen een aanpassing aan de aanbodzijde voor. Jobs aanbieden moet geld opbrengen voor de werkgevers.

Is deze herverdeling wel het wondermiddel waarop onze samenleving zit te wachten? Is het overigens wel haalbaar? Poliargus organiseert samen met deBuren een debat met voorstander Eva Brumagne (directeur Femma), tegenstander Jan Denys (arbeidsmarktdeskundige, Randstad) en arbeidsdeskundige Paul de Beer (UvA, AIAS). Michaël Van Droogenbroeck (VRT) modereert.

Reserveer uw plaats via de website van deBuren.

 

Over de sprekers

Eva Brumagne is algemeen directeur bij Femma. Ze studeerde geschiedenis in Leuven en Connecticut (USA) en politieke sociologie in Brussel. Naast een indrukwekkende carrière als medewerker en adjunct-directeur bij Femma (1991-nu) was ze van 2000 tot 2004 directeur van Ecolife vzw.

Jan Denys is afgestudeerd als arbeidssocioloog aan de KULeuven. Hij was werkzaam aan het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) van 1984 tot 1999 als wetenschappelijk medewerker en project manager op het domein onderwijs en arbeidsmarkt. Sinds 1999 werkt hij voor Randstad als corporate communication and public affairs manager en als arbeidsmarktdeskundige. Denys is al jaren columnist over de arbeidsmarkt in verschillende publicaties: vroeger voor Job@, Trends en De Standaard; tegenwoordig voor De Tijd en De Morgen. Hij is ook een veelgevraagd spreker op seminars/congressen en debatten en wordt door diverse media regelmatig gevraagd naar zijn mening over en analyse van ontwikkelingen op het vlak van de arbeidsmarkt en de relatie mens en werk.

Paul de Beer (1957) is Henri Polak hoogleraar voor arbeidsverhoudingen aan de Universiteit van Amsterdam, mededirecteur van het Amsterdams Instituut voor ArbeidsStudies (AIAS) en wetenschappelijk directeur van het (Nederlandse) Wetenschappelijk Bureau voor de Vakbeweging, De Burcht. Eerder werkte hij bij de Wiardi Beckman Stichting (wetenschappelijk bureau van de Nederlandse Partij van de Arbeid), het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) en de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Hij is gespecialiseerd in vraagstukken op het gebied van de arbeidsmarkt, inkomensverhoudingen, de welvaartsstaat en solidariteit.

Organisatie: deBuren & Poliargus