Home

Author Bios

Stan De Spiegelaere

Stan De Spiegelaere studeerde Politieke wetenschappen aan de Ugent en arbeidswetenschappen aan de ULB. Momenteel doctoreert hij aan het HIVA-KULeuven rond arbeidsregulering en innovatie.

Blogs by this author:

  • Groei in Europa? Waarom de eurozone koos voor de slechtste optie van het prisoners dilemma.

    Europa zit in een schijnbaar oneindige crisis. De financiële crisis werd een economische en een schuldencrisis en dwingt vele Europese landen tot zware besparingen en het inperken van de welvaartsstaat. Maar niet enkel de welvaartsstaat wordt tot besparingen gedwongen, ook de werknemers moeten inleveren. De automatische indexering van de lonen staat onder druk, de ‘troika’ verplichtte Griekenland zijn minimumloon te laten dalen met 22% (!) en het euro-plus pact zet druk op alle lonen in Europa (bron). Uit verschillende wetenschappelijke artikels blijkt echter dat Europa hier kiest voor de slechtste optie van het prisoners dilemma: die van de veralgemeende verarming.

    By: Stan De Spiegelaere
  • Over de index, vertrouwen en macro-economische alchemie

    De index blijft aanwezig in het politieke debat. Hoewel het regeerakkoord duidelijk zegt dat de index ‘gehandhaafd’ zal worden, blijven verschillende maatschappelijke actoren de aanpassing van de index op de politieke agenda plaatsen. Ook onderzoekers mengen zich in het debat. Zo bracht professor economie Joep Konings – samen met collega’s – een studie uit waaruit moet blijken dat een indexsprong zo’n 32 000 jobs zou opleveren (de studie kan u hier nalezen). Poliargus plaatst hier enkele kanttekeningen bij de studie.

    By:
    1 Reacties
  • De indexdiscussie naar een ander niveau

    De pre-emptive strike van 30 januari heeft de indexdiscussie niet helemaal van de agenda kunnen blazen. Vol verwachting klopt ons hart voor de publicatie van het rapport van de Nationale Bank. We stellen ons toch al enkele vragen bij deze hoogoplopende politieke discussie. Ten eerste over de directe effecten van een aanpassing van de index en ten tweede over de economische redenering die achter een hervormingsvoorstel schuilgaat.

    By:
  • 30 januari: Naar een offensieve Europese staking

    Net zoals in december 2011 staat er ons ook eind januari een algemene staking te wachten. De drie grote Belgische vakbonden hopen op deze manier druk te zetten op Di Rupo-I om enerzijds de hervormingen socialer te maken en anderzijds het sociaal overleg op gang te trekken. De staking ligt niet goed in de media. De vakbonden worden afgedaan als oubollig, verdedigers van het status-quo, voorvechters van de voorrechten van de vijftigplussers en blind voor de economische realiteit die hervormingen eist. Maar klopt dit beeld van de vakbond wel? Verdedigen zijn enkel het brugpensioen van hun oudere leden, of gaat hun programma breder?

    By: Stan De Spiegelaere
  • De staking tegen het pensioendictaat

    Donderdag is het weer zover, het land gaat plat door een algemene staking van de openbare diensten. Openbaar vervoer, scholen, non-profit en de post liggen stil in protest tegen de ‘bric-à-brac’ pensioenhervorming van kersvers minister Van Quickenborne. ‘Word eens volwassen’ zullen velen denken. Maar laten we eens verder kijken dan onze neus lang is, er zijn wel degelijk goede redenen om op straat te komen. We bespreken hier enkele redenen die niet direct met de inhoud van het akkoord te maken hebben, maar toch cruciaal zijn.

    By: Stan De Spiegelaere
  • De automatische loonindexering: over taboes en fetisjen

    Telkens men zaken zoals de automatische loonindexering op tafel legt, benadrukken de liberalen dat er geen taboes mogen zijn in de onderhandelingen. Inderdaad, taboes maken mensen blind voor redelijke argumenten. Fetisjen doen dat ook. Bij een fetisj wordt er aan gewone objecten ‘bovennatuurlijke krachten’ toegekend. Een aanpassing van de index als de sleutel tot het walhalla. Maar zo simpel is het allemaal (helaas) niet.

    By: Stan De Spiegelaere
  • En opnieuw: de index... welke index?

    Alles komt terug, zo ook de discussies over de aanpassing van de automatische loonindexering. Maar kan iemand nog volgen in de soep van uitspraken, commentaren, constructieve en minder constructieve voorstellen? Een poging om wat duidelijkheid te scheppen in deze discussie. De automatische indexering van de lonen krijgt in België vorm doorheen een hele reeks verschillende systemen van indexering. ‘De’ index aanpassen of afvoeren is dus iets moeilijker dan vaak wordt voorgesteld en elke aanpassing heeft een aantal effecten en neveneffecten. In dit stuk ontleden we kort het discours over de index en belichten we een aantal van de voorstellen die ter tafel liggen.

    By: Stan De Spiegelaere
  • “Better, not cheaper”, of hoe vakbonden het management aansporen tot innovatie

    Innovatie spruit niet enkel uit het brein van onderzoekers, elke werknemer bezit potentieel cruciale informatie en ideeën voor succesvolle innovaties, het komt er enkel op aan ze te mobiliseren.  Allemaal mooie zinnen, maar hoe werkt dit in de praktijk? In Duitsland is het de vakbond die het voorbeeld geeft: Better, not cheaper!

    By: Stan De Spiegelaere
  • De schaduwzijde van het studentenwerk

    Elk jaar werken duizenden Belgische studenten onder het goedkope ‘jobstudenten’-statuut. Ze verdienen zo een centje voor tijdens hun studies en krijgen wat werkervaring.  Geen vuiltje aan de lucht, of toch? Nemen de studenten geen jobs in die anders naar gewone werkzoekenden zouden gaan? Overspoelen deze goedkope arbeidskrachten onze arbeidsmarkt niet? In dit blogstuk gaan we kort in op deze problematiek.

    By: Stan De Spiegelaere
  • Adecco anders bekeken: op weg naar een klassenjustitie?

    Iedereen kent de 'zaak Adecco' ondertussen wel. Het interim agentschap is kort geleden schuldig bevonden aan racistische praktijken. Op vraag van hun klanten (bedrijven met vacatures) stuurden ze enkel kandidaten door van Belgische herkomst, de zogenaamde BBB’s (Blanc, Bleu, Belge). Minder is er geweten over de straf die aan Adecco opgelegd werd: ze werden veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding van 25.000 euro aan SOS racisme en één symbolische euro aan het ABVV. De uitleg voor deze relatief lage strafmaat? Het gaat om feiten van 10 jaar geleden (justitie, je weet wel...) en het is niet echt de 'fout' van Adecco, maar van de bedrijven die dergelijke vragen of eisen stelden.

    By: Stan De Spiegelaere