Content about Sociaaleconomisch

Laten we de belastingen afschaffen, want dan is het probleem van de fiscale fraude ook opgelost. Als er geen belastingen moeten betaald worden, kan er immers ook geen sprake zijn van belastingfraude. Absurde redenering? Inderdaad, maar toch is deze gedachtegang enkel het verder doortrekken van een redenering die je vaak hoort. Dit blogstuk toont aan dat de redenering, naast absurd, ook onjuist, of op zijn minst onvolledig en maskerend is.

Mensen uit de gegoede middenklasse hebben vaak geen begrip voor het consumptiegedrag van arme mensen. We kennen immers allemaal voorbeelden van mensen met een laag inkomen die een 40 inch flatscreen hebben. Gezinnen in de marge van de samenleving lijken niet altijd ‘logisch’ te handelen en zijn vaak de eerste om een persoonlijk krediet aan te gaan voor zaken die ze … vaak niet echt nodig hebben. Dat weegt op het draagvlak voor herverdeling, omdat uitkeringen hierdoor aanzien worden als ‘verloren blanco cheques’. Deze korte bijdrage stelt echter dat net deze voorbeelden de noodzaak naar meer inkomensverdeling duidelijk maken.

De pre-emptive strike van 30 januari heeft de indexdiscussie niet helemaal van de agenda kunnen blazen. Vol verwachting klopt ons hart voor de publicatie van het rapport van de Nationale Bank. We stellen ons toch al enkele vragen bij deze hoogoplopende politieke discussie. Ten eerste over de directe effecten van een aanpassing van de index en ten tweede over de economische redenering die achter een hervormingsvoorstel schuilgaat.

De EU CO2-vliegtuigtaks toont hoe handelsbeleid realistisch kan worden gebruikt om de wereld socialer en ecologischer te maken, in plaats van dat globalisering wordt gebruikt als argument om sociale en ecologische bescherming af te bouwen

De drie vakbonden hebben voor maandag 30 januari een algemene stakingsaanzegging ingediend. Aan de reacties in december af te leiden, valt te verwachten dat ze terug bakken kritiek zullen moeten slikken. Hoewel het momenteel bon ton is om zich misprijzend over de vakbonden uit te laten, vinden we het belangrijk om ook eens een alternatieve stem te laten horen. In dit blogstuk argumenteren we waarom er inhoudelijk voldoende redenen zijn, ook voor de jongere generaties, om het werk neer te leggen en op straat te komen. We focussen ons bewust op vier minder gemediatiseerde stakingsredenen, zonder echter hiermee de terechte kritiek op de pensioenplannen te willen minimaliseren.

Dat protectionisme een negatieve connotatie heeft, mag ons niet verhinderen na te denken of een wereld van volledige vrijhandel en voldoende sociale- en milieubescherming wel verzoenbaar zijn. 

Donderdag is het weer zover, het land gaat plat door een algemene staking van de openbare diensten. Openbaar vervoer, scholen, non-profit en de post liggen stil in protest tegen de ‘bric-à-brac’ pensioenhervorming van kersvers minister Van Quickenborne. ‘Word eens volwassen’ zullen velen denken. Maar laten we eens verder kijken dan onze neus lang is, er zijn wel degelijk goede redenen om op straat te komen. We bespreken hier enkele redenen die niet direct met de inhoud van het akkoord te maken hebben, maar toch cruciaal zijn.

De afgelopen week ging een zucht van opluchting door het land. Eindelijk een begroting! Eindelijk zicht op een permanente regering! In die collectieve euforie dreigt de aandacht voor inhoud al eens te verwateren. Hier schuilt een gevaar, aangezien de maatregelen veel veranderingen met zich mee brengen voor een groot deel van de bevolking. Er zijn immers aanwijzingen dat enkele precaire groepen worden getroffen. Vooral voor zieken en werklozen kondigen zich bezuinigingen aan. Men kan zich afvragen hoe deze begroting compatibel kan zijn met het Belgisch engagement om 380.000 Belgen uit de armoede te lichten – in het kader van de EU2020-strategie.

Speculanten zijn vervelende kinderen: ze zijn hun speeltje snel beu. Nadat ze de rente van Italië twee weken geleden boven de kritische grens van 7% hadden geduwd, deden ze eind vorige week hetzelfde met Spanje. Nochtans is daar economisch gezien weinig reden toe.

Alles komt terug, zo ook de discussies over de aanpassing van de automatische loonindexering. Maar kan iemand nog volgen in de soep van uitspraken, commentaren, constructieve en minder constructieve voorstellen? Een poging om wat duidelijkheid te scheppen in deze discussie. De automatische indexering van de lonen krijgt in België vorm doorheen een hele reeks verschillende systemen van indexering. ‘De’ index aanpassen of afvoeren is dus iets moeilijker dan vaak wordt voorgesteld en elke aanpassing heeft een aantal effecten en neveneffecten. In dit stuk ontleden we kort het discours over de index en belichten we een aantal van de voorstellen die ter tafel liggen.

De Ville en Vermeiren stellen dat de Europese leiders de gevaarlijke illusie koesteren dat de Europese economie via export zal herstellen

Samen met onder anderen Nobelprijswinnaars voor economie Paul Krugman en Joseph Stiglitz is Harvard econoom Dani Rodrik één van de voornaamste critici van ongeremde globalisering en van hoe zijn collega’s daar over denken, schrijven en praten. In 1997 zorgde hij voor opschudding door ‘Has Globalization Gone Too Far?’ uit te brengen bij het globaliseringsminnende Institute for International Economics.